Internet Blackout

قطعی سراسری اینترنت ایران و دلتنگی خانواده‌ها

چند روزی‌ست اینترنت ایران قطع است.
خوب یا بد حقیقت این است که آدمیزاد به هر چیزی عادت میکند. حتی به زندگی بدون اینترنت، حتی به دوری، حتی به ندیدن لحظه لحظه ی عزیزانش.
این وسط یک عده در جواب شکوه‌های ما از دوری عزیزانمان به واسطه ی قطع اینترنت در اواخر سال ۲۰۱۹ میلادی(این جمله باید ثبت تاریخی بشود) میگفتند که اه اه بچه سوسول، خارج نشین سیاه نما، فلان فلان شده ی بی درد، قبلا ها هم ملت میرفتند خارجه و سال به سال نامه مینوشتند برای خانواده یا فوق فوقش لاکچری ترها تماس تلفنی میگرفتند، شما هم تلفن هست پس زنگ بزنید پول بدهید!
در این میان آنچه غم‌انگیز است یکی اینکه آن عده چرا همیشه بر خود واجب میبینند که نظر بدهند؟! گاهی وقتها برای هر انسانی پیش می آید که نظر ندهد و هیچ کس هم خرده ای نمیگیرد!
دوم اینکه شما دلتنگی مارا با این حرف که خب تماس بگیرید پول بدهید حرف بزنید چندان شایسته نیست! اصلا ممکن است ما نخواهیم پول بدهیم! آنها هم که اعتراض کردند اتفاقا نمیخواستند پول بنزین بدهند! ( این توجیه احمقانه ی بنده در حد توان و فهم ذهنی همان عده است و باقی خودشان می دانند درد ما چیز دیگری ست)
سوم اینکه سال ۲۰۲۰ بزودی میرسد و بشر دارد سیاه چاله ی فضایی کشف میکند، طیاره پی فرستد آن سر کهکشان ستاره ی جدید پیدا میکند، کامپیوتر ساخته قد بند انگشت، حالا اینکه ما از تمام این دنیای تکنولوژی یک اینترنت خواسته ایم چیز زیادی ست؟
بله! درست که می شود تلفن زد و اصلا اولش هم همین بوده و قبل تر از اختراع تلفن اصلا همین هم نبوده! ولی ما عادت کرده ایم به این تکنولوژی لامصب، عادت کرده ایم که هر روز مادر و پدرمان را توی قاب گوشی ببینیم و حرف های چرت و پرت بزنیم، از پیرمرد همسایه تا اینکه شام و ناهار چی میپزیم! ما عادت کرده ایم به این مسیج های کوتاه و دنباله دار اینترنتی، به عکس های همین الان یهویی از عزیزمان! اینها را وقتی میگیرند ازمان دلمان میگیرد، نفسمان میگیرد، نه که خفه شویم اما سخت میشود نفس کشیدن. معنی تلخ دوری و غربت را میفهمیم و طعم تلخش کم کم میپیچد در دهانمان. دلمان برای هر چیز کوچک چقدر تنگ می شود!
پ.ن: پشت دریاها شهریست

مشاهده ویدیو در یوتوب: https://youtu.be/npu5aQbFM6U

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *